خدمات تلفن همراه تبیان

نهج البلاغه تبیان - حکمت : 122 - عبرت از مرگ یاران(اخلاقى، اجتماعى) - ترجمه استاد دشتی


و درود خدا بر او، فرمود: (در پى جنازه اى مى رفت و شنید که مردى مى خندد.) گویى مرگ بر غیر ما نوشته شده، و حق جز بر ما واجب گردید، و گویا این مردگان مسافرانى هستند که به زودى باز مى گردند، در حالى که بدن هایشان را به گورها مى سپاریم، و میراثشان را مى خوریم. گویا ما پس از مرگ آنان جاودانه ایم آیا چنین است، که اندرز هر پند دهنده اى از زن و مرد را فراموش مى کنیم و خود را نشانه تیرهاى بلا و آفات قرار دادیم.


با متن عربی بزرگتر کوچکتر 
نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 403





جستجو فراز بعد فراز قبل 

در باره ما   |  تماس با ما  |   نظرخواهی

دفتر خدمات ویژه تبیان
مراجعه: 1,677,735,309