خدمات تلفن همراه تبیان

نهج البلاغه تبیان - خطبه : 103 - روش برخورد با دنیا - ترجمه استاد دشتی


1-روش برخورد با دنیا
اى مردم به دنیا چونان زاهدان روى گردان از آن، بنگرید. به خدا سوگند، دنیا به زودى ساکنان خود را از میان مى برد و رفاه زدگان ایمن را به درد مى آورد آنچه از دست رفت و پشت کرد هیچ گاه بر نمى گردد، و آینده به روشنى معلوم نیست تا در انتظارش باشند، شادى و سرور دنیا با غم و اندوه آمیخته، و توانایى انسان به ضعف و سستى مى گراید. زیبایى ها و شگفتى هاى دنیا شما را مغرور نسازد، زیرا زمان کوتاهى دوام ندارد. خدا بیامرزد کسى را که بدرستى فکر کند، و پند گیرد، و آگاهى یابد، و بینا شود  پس به زودى خواهید دانست که آنچه از دنیا وجود داشت از آن چیزى نمانده، و آنچه از آخرت است جاویدان خواهد ماند، هر چیز که به شمارش آید پایان پذیرد، و هر چه انتظارش را مى کشیدید خواهد آمد،  و آنچه آمدنى است نزدیک باشد. (و از همین خطبه است)
2-ارزش عالم و بى ارزشى جاهل
دانا کسى است که قدر خود را بشناسد، و در نادانى انسان این بس که ارزش خویش نداند. دشمن روى ترین افراد نزد خدا کسى است که خدا او را به حال خود واگذاشته تا از راه راست منحرف گردد، و بدون راهنما برود، اگر به محصولات دنیا دعوت شود تا مرز جان تلاش کند اما چون به آخرت و نعمتهاى گوناگونش دعوت شود، سستى ورزد، گویا آنچه براى آن کار مى کند بر او واجب و آنچه نسبت به آن کوتاهى و تنبلى مى کند، از او نخواسته اند.
3-سخنى از آینده
و این روزگارى است که جز مؤمن بى نام و نشان از آن رهایى نیابد: در میان مردم است او را نشناسند، و در میان جمعیّت که نباشد کسى سراغ او را نگیرد، آنها چراغ هاى هدایت، و نشانه هاى رستگارى اند، نه فتنه انگیزند و اهل فساد، و نه سخنان دیگران و زشتى این و آن را به مردم رسانند، خدا درهاى رحمت را به روى آنان باز کرده و سختى عذاب خویش را از آنان گرفته است. اى مردم بزودى زمانى بر شما خواهد رسید که اسلام چونان ظرف واژگون شده، آنچه در آن است ریخته مى شود.
 ص 193
اى مردم خداوند به شما ظلم نخواهد کرد و از این جهت تأمین داده است اما هرگز شما را ایمن نساخت که آزمایش نفرماید، که این سخن از آن ذات برتر است که فرمود: (در جریان نوح، نشانه هایى است و ما مردم را مى آزماییم.)
مى گویم: (کلام امام علیه السّلام که فرمود: «کلّ مؤمن نومة»یعنى کسى که گمنام و شرّ او اندک است و «المساییح» جمع «مسیاح» کسى است که میان مردم فساد کرده و سخن چین است، و «مذاییع» جمع «مذیاع» کسى است که چون بدى کسى را شنید در میان مردم رواج مى دهد، و «بذر» جمع «بذور» کسى است که بسیار نادان است و سخن بیهوده گوید) .


با متن عربی بزرگتر کوچکتر 
نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 102 نهج البلاغه مرکز طبع و نشر قرآن کریم صفحه 103





جستجو فراز بعد فراز قبل 

در باره ما   |  تماس با ما  |   نظرخواهی

دفتر خدمات ویژه تبیان
مراجعه: 1,678,374,513